Hide out ’till tomorrow, I’ll crawl into your shadow.

Het is schaamteloos youtube-posten bij gebrek aan meer inspiratie, maar ik ben volledig in de ban van de nieuwe Stars – op een geweldige manier romantisch, melancholisch en verschrikkelijk catchy. Ze toeren momenteel door Europa en passeren in Amsterdam, Parijs en Berlijn, maar niet in Brussel. Ik ken een aantal concertzalen die zich dit zullen beklagen. Een passage op Les Nuits of Domino lijkt me een goeie kans om dat recht te zetten.

Rue de la Consolation, Schaerbeek

Ik hou van de naam van mijn straat.

There is a wall that runs right through me.

IMG_3750

Originally uploaded by dvandeweyer

De Tweede Wereldoorlog, de Holocaust en de Koude Oorlog zijn zeer abstracte dingen voor iemand die voor het merendeel van zijn leven een verenigd Duitsland gekend heeft. Maar vijf dagen Berlijn deden me beseffen hoe surreëel en waanzinnig Europa geweest is in de 20e eeuw. Vooral de kilte van het Holocaust Memorial was indrukwekkend.

(Meer foto’s op de Flickr-stream via de link hiernaast, in afwachting tot ik de plugin’s van WordPress wat beter onder de knie heb).

Yes, ‘nd how many years can some people exist, before they’re allowed to be free.

Bus 358, Schaarbeek – Leuven. Ongetwijfeld de meest ouderwetse bussen die De Lijn tot haar beschikking heeft. En toch. Tien minuten elke ochtend, en telkens heb ik weer goesting om helemaal tot in Leuven te rijden. Zeker vanochtend: fijne regen, Bob Dylan (“Masters of War” een gewéldig nummer vinden) en een nieuw boek. Het was hard om af te stappen.

Ik hou van nieuwe boeken. Of correcter: nieuwe tweedehandsboeken. Note to self: meer bookcrossen. En meer snuisteren in tweedehandsboekenwinkels. En vergeten dat ik binnen twee maand moet verhuizen, en elk boek dus meer gewicht betekend.

Tighten up on your reigns, you’re running wild.

Ik heb een nieuwe vriendin. Ze heet Diana, en ik heb ze al twee weken lang overal mee naar toegesleurd, aan al knopjes gefoefeld en zwaar ge- en misbruikt. En ik ben veel te benieuwd naar wat eruit gaat voortkomen.

En voordat ik van vieze of pedofiele praktijken wordt beschuldigd: ze is van plastic, inclusief haar lens. En ik heb mijn katholiek geloof afgezworen een maand na mijn plechtige communie, toen ik met mijn plechtige-communie-fiets tegen de grond ben gegaan. Zo ongeveer toen.

Daarnaast luister ik godganse dagen naar de nieuwe van The Black Keys. Aanwezig, 15 november! Mijn lief wilt ook (de niet-plastieken variant), maar was te laat. Iemand die kan helpen, comment gerust!

Goeie voornemens

Om 2010 goed te beginnen, uiteraard. Tien voornemens – mezelf kennende, ga ik er de helft misschien van volbrengen.

1. De conditie opkrikken. Het loopplan, dat vorige zomer zo goed begon, nieuw leven inblazen eens de ergste koude over is. En eens de lente aanbreekt, de koersfiets een opknapbeurt geven en de streek rond Gent onveilig maken op twee wielen.
2. Meer boeken lezen. Een voornemen dat eigenlijk al in 2009 goed gestart was, en op dat elan wil ik gerust voortgaan. Daarnaast ook eens getrouw een lijstje bijhouden van boeken en auteurs die ik dit jaar lees, om een overzicht en een aantal te hebben op het einde van het jaar.
3. Daarop aansluitend: Nobelprijswinnaars lezen. De lijst van de afgelopen twintig jaar er eens bijgenomen (1989 – 2009), en schoorvoetend moeten vaststellen dat ik er hooguit vijf van gelezen heb. Dat aantal (in de mate van beschikbaarheid) toch graag optrekken naar meer dan tien.
4. Eindelijk eens iets doen van de overal bijeengekrabbelde lijstjes met ‘aangeraden’ boeken en auteurs. Dus eindelijk/meer lezen van Bukowski, Canetti, Carver, Dostojevski, Fante, Hemingway, Marai, McCann, Lowry, Reve, Philip Roth, Svevo, Strindberg, Updike. En de lijstjes blijven aanvullen, om volgend jaar weer opnieuw goeie voornemens te kunnen maken.
5. Mijn koffieverslaving verder uitbreiden van enkel het (overmatig) drinken tot het zelf kunnen zetten en er wat verstand van krijgen. Dat wordt dus veel experimenteren met bonen en – uiteraard – veel proeven.
6. Beslissen welke nieuwe lens ik voor de Canon D450 ga kopen, en meer fotograferen. En eens de computer geüpdatet is, Photoshop nog eens erop zetten om toch op z’n minst de basisfuncties onder de knie te krijgen.
7. Meer documentaires bekijken. Niet zozeer enkel televisiegerelateerd (al is het uitstekende Leuven Hulp al een begin), maar meer avondvullende zaken. Zo wordt het tijd dat ik m’n vooroordelen opzijzet en Michael Moore een kans geef. Ook alvast op het programma: het oscarbekroonde Man on Wire, en Grizzly Man (met dank aan Canvas). Suggesties zijn altijd welkom, uiteraard.
8. De Amerikaanse filmklassiekers verder verkennen. Humphrey Bogart kan weinig misdoen, James Dean en Marlon Brando zijn persoonlijke favorieten en Casablanca is de beste film aller tijden. Maar er zitten nog veel gaten in mijn kennis van de Amerikaanse (auteurs-)cinema tussen 1935 en 1980. Opvullen dus, met klassiekers als On The Waterfront, en het vroegere werk van favorieten als Scorsese en Copolla.
9. Meer in de keuken staan. En dan niet al afwassend, uiteraard. Tijd zoeken (en maken) om wat eenvoudige dingen te experimenteren, en af en toe eens een kookboek in de hand nemen.
10. En een laatste, die eerder voor het einde van het jaar zal zijn: een extra taal opfrissen/bijleren. De keuze zal wellicht gaan tussen Spaans, Russische of het heropfrissen van het Duits.

En een laatste, inherent aan deze post: meer schrijven, zowel on- als offline. Deze week al meteen werk maken van dat laatste voornemen.

Filmnostalgie

Toegegeven, ‘t is een beetje een onnozel facebook-stokje, maar ik vond het best een aangenaam gegraaf in mijn geheugen: welke 15 films hebben bij mij een diepe indruk nagelaten? Na enige denkwerk kwam ik tot dit bonte gezelschap:

1. American Beauty
2. Todo Sobre Mi Madre
3. Pulp Fiction
4. The Big Lebowsky
5. A Clockwork Orange
6. Rebel Without A Cause
7. Casablanca
8. Bin-Jip
9. In The Mood For Love
10. 12 Angry Men
11. Swimming Pool
12. Requiem For A Dream
13. C’est Arrivé Près Chez Vous
14. Eternal Sunshine On The Spotless Mind
15. Taxi Driver

Eerste vaststelling is dat ik bitter weinig overhou aan mijn pre-universiteitperiode: enkel de eerste vijf films staan in mijn geheugen gebrand, en hoewel ik waanzinnig genoten heb van Star Wars, Indiana Jones en Terminator (ik beschouw Arnie nog steeds als een guilty pleasure), kan ik niet zeggen dat ze diepe indrukken gemaakt hebben.

Anderzijds zijn die eerste vijf films wel van regisseurs naar wiens films ik nu nog reikhalzend uitkijk: de eerste slechte Sam Mendes moet nog uitkomen (en Revolutionary Road eindigt per definitie hoog in het lijstje voor 2009), Inglorious Basterds bewees voor mij onlangs dat Deathproof slechtst een eenmalige misser was en ook Almodovar kan weinig verkeerd doen, zolang hij zijn travestieten in de hand houdt. Ook mijn eerste kennismakingen met Kubrick en de Coen-broers zijn het begin geweest van een langlopende liefde.

Maar zes jaar in Gent ronddwalen heeft wat cinefiele deuren geopend, zonder dat ik wil pretenderen dat dit lijstje meer is dan obligate klassiekers.  Maar voor het charisma van James Dean en Humprey Bogart teken ik meteen. Ik was en ben nog steeds kapot van de zwijgzame, verstilde band tussen de twee hoofdpersonages in Bin-Jip. Zover zelfs dat ik de dvd al ruim vier jaar heb liggen, maar de film nog steeds niet heb durven terugzien, uit angst om de magie te verbreken. Andere Aziatische cinema in dezelfde strekking probeert dit wel te benaderen, maar heeft me nooit meer dit gevoel gegegeven (ik denk aan het uitstekende Dolls en Kim Ki-Duks Spring, Summer, Autumn, Winter and Spring Again, twee films die me veel minder diep geraakt hebben).

Maar als ik naar dit lijstje kijk, valt het me vooral op dat ik val voor charme, voor dialoog en voor gevoel (bijna wou ik ook ‘diepgang’ zeggen, maar dat is Pulp Fiction dan weer teveel eer aandoen). Beeldvoering kan prachtig zijn, maar ijzersterke acteurs en geweldige dialogen kunnen soms veel meer betekenen (zie ook 12 Angry Men: één kamer, 12 acteurs en een meesterlijk scenario zorgen voor 90 minuten pure suspense).  Een film moet ‘charmant’ zijn (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), maar mag me ook gerust vol in het gezicht raken, zo heb ik ze het liefst (Taxi Driver, A Clockwork Orange, C’est Arrivé Près De Chez Vous).

Dit lijstje maakt ook duidelijk dat ik per definitie een kind van de jaren negentig en van het nieuwe millenium ben. Weinig klassiekers die diepe impressies nagelaten hebben, en nog zoveel meer schade in te halen. Het probleem is dat ik zo’n ‘anekdotische’ filmkijker ben. De films waarnaar ik wil kijken, staan altijd op de één of andere manier in verband met andere films die ik gezien heb (zo ligt Once Upon A Time in the West te blinken na het zien van Inglorious Basterds), de boeken of artikels die ik gelezen heb of de lofzangen van vrienden op bepaalde films. Dus dat gaat dan van obscuur tot platte commercie, van zwart-wit klassieker tot CGI-vehikel.

Ik vraag me ook af welke films ik over vijf of tien jaar in dit rijtje zou plaatsen. Zou ik bij dezelfde films blijven, of zouden er recente of oudere meesterwerkjes zijn die me opnieuw weten te raken?

As long there is nothing, there is hope

Zondag cultureel verantwoord gedaan bij temperaturen van meer dan 25 graden. Theater Aan Zee, voor de eerste keer. Twee voorstellingen, twee keer danig onder de indruk.

Eerst Fobbit, een afstudeerproject van twee RITS-studenten. Een monoloog, waarbij in en vooral onder de huid van een Belgische para op missie in Afghanistan werd gekropen, en waar de twijfel, de leegheid en de onverschilligheid waar deze soldaten mee geconfronteerd worden tot uiting komt. Thomas Bellinck en Jeroen Vander Ven creëerden een knap scenebeeld, waarin blikjes cola en rondslingerende draden het mijnenveld van Noord-Afghanistan verbeelden. Daartussen een soldaat op missie: het sluipen, geweer in de aanslag, het tergend traag onschadelijk maken van een mijn. Het levert een geweldig beeld op, waarin de spanning die soldaten meemaken op het terrein echt voelbaar is.

De voorstelling blonk visueel uit, maar ook de verhalen van de soldaat zwerven tussen tragiek en komedie: het mannen-onder-elkaar-gevoel van een hoop macho’s bij elkaar wordt pijnlijk oppervlakkig wanneer de horden Afghaanse kinderen ter sprake komen die vechten om een uiteengespat pakje M&M’s. De para’s worden echter niet afgeschilderd als eendimensionele ongevoelige bruten, maar als mensen met angst, mannen die hun vrouw missen, die hun kinderen willen terugzien. Maar het zijn vooral de beelden die het hem doen: een witte doodskist met de Belgische tricolore over gedrapeerd, of een persoon in Boerka die met gasmasker op ‘The Sound of Silence’ van Simon & Garfunkel zingt. Schatplichtig aan de waanzin van het nietsdoen uit Sam Mendes’ Jarhead, zat Fobbit een paar keer knal opwat tekst en verhaal betreft, al had er wat mij betreft hier en daar wat uit geschrapt mogen worden: gebalder had deze voorstelling nog meer een impact kunnen naleten.

Daarna nog naar nieuwZwart gaan kijken. Mijn eerste keer Vanden Keybus, en ik ben doorgaans een moeilijke wanneer het performance en bewegingstheater betreft. Maar wát een voorstelling. Anderhalf uur kronkelende lijven, bezwerende teksten en een doemende soundtrack waar Mauro een patent op heeft, zonder dat ik me één moment heb zitten vervelen. Een wervelend spel van aantrekken, afstoten, bewegingen die het midden houden tussen liefde en haat. Waarover het gaat: geen idee. Maar onder de indruk: absoluut.

In het vertrekken nog een flard Arno meegepikt aan het station. Zestig jaar, een stem vol sigaretten en whiskey, en toch nog altijd meer rock-‘n-roll dan driekwart van de bandjes die ik deze zomer al gezien heb. Zo wil ik ook oud worden.

Stem vdwd!

“Be Hip! Be Sharp! Be Bop!” zag ik in een mooi met mos begroeid Parijs museum onder een foto van jazzkoning Dizzy Gillespie staan en ik zwoer ter plekke dat de dag waarop een partij met die slogan naar mijn stem zou hengelen ik hen die meteen spontaan zou overhandigen, ook al moet ik er bij zeggen dat mijn stem volgens experts (ik heb in mijn late jeugd méér dan eens meegedaan aan een radio-examen) helemaal niets waard is.

Marc Didden – De Morgen, 05/06/2009

Niet dat ik de grootste Didden-fan ben, maar ik heb deze ochtend smakelijk gelachen op de trein naar Bxl. En op een vrijdagochtend wil dat wat zeggen.  Maar kort samengevat komt het wel neer op waar ik me de komende dagen en weken mee ga bezig houden: Parijs, (niet gaan) stemmen (met dank aan Parijs),  (jazz)muziek, en stem en radio. Al hoop ik in tegenstelling tot Didden wel ergens ermee te geraken, maar dat zien we wel. Niet te hoog van de toren blazen en van die dingen.

Policiti, stemadvies en dergelijke zal u hier niet vinden. Andere nonsens des te meer. Bij deze is D. 2.0 gelanceerd. Wees welkom!