Filmnostalgie
Toegegeven, ‘t is een beetje een onnozel facebook-stokje, maar ik vond het best een aangenaam gegraaf in mijn geheugen: welke 15 films hebben bij mij een diepe indruk nagelaten? Na enige denkwerk kwam ik tot dit bonte gezelschap:
- American Beauty
- Todo Sobre Mi Madre
- Pulp Fiction
- The Big Lebowsky
- A Clockwork Orange
- Rebel Without A Cause
- Casablanca
- Bin-Jip
- In The Mood For Love
- 12 Angry Men
- Swimming Pool
- Requiem For A Dream
- C’est Arrivé Près Chez Vous
- Eternal Sunshine On The Spotless Mind
- Taxi Driver
Eerste vaststelling is dat ik bitter weinig overhou aan mijn pre-universiteitperiode: enkel de eerste vijf films staan in mijn geheugen gebrand, en hoewel ik waanzinnig genoten heb van Star Wars, Indiana Jones en Terminator (ik beschouw Arnie nog steeds als een guilty pleasure), kan ik niet zeggen dat ze diepe indrukken gemaakt hebben.
Anderzijds zijn die eerste vijf films wel van regisseurs naar wiens films ik nu nog reikhalzend uitkijk: de eerste slechte Sam Mendes moet nog uitkomen (en Revolutionary Road eindigt per definitie hoog in het lijstje voor 2009), Inglorious Basterds bewees voor mij onlangs dat Deathproof slechtst een eenmalige misser was en ook Almodovar kan weinig verkeerd doen, zolang hij zijn travestieten in de hand houdt. Ook mijn eerste kennismakingen met Kubrick en de Coen-broers zijn het begin geweest van een langlopende liefde.
Maar zes jaar in Gent ronddwalen heeft wat cinefiele deuren geopend, zonder dat ik wil pretenderen dat dit lijstje meer is dan obligate klassiekers. Maar voor het charisma van James Dean en Humprey Bogart teken ik meteen. Ik was en ben nog steeds kapot van de zwijgzame, verstilde band tussen de twee hoofdpersonages in Bin-Jip. Zover zelfs dat ik de dvd al ruim vier jaar heb liggen, maar de film nog steeds niet heb durven terugzien, uit angst om de magie te verbreken. Andere Aziatische cinema in dezelfde strekking probeert dit wel te benaderen, maar heeft me nooit meer dit gevoel gegegeven (ik denk aan het uitstekende Dolls en Kim Ki-Duks Spring, Summer, Autumn, Winter and Spring Again, twee films die me veel minder diep geraakt hebben).
Maar als ik naar dit lijstje kijk, valt het me vooral op dat ik val voor charme, voor dialoog en voor gevoel (bijna wou ik ook ‘diepgang’ zeggen, maar dat is Pulp Fiction dan weer teveel eer aandoen). Beeldvoering kan prachtig zijn, maar ijzersterke acteurs en geweldige dialogen kunnen soms veel meer betekenen (zie ook 12 Angry Men: één kamer, 12 acteurs en een meesterlijk scenario zorgen voor 90 minuten pure suspense). Een film moet ‘charmant’ zijn (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), maar mag me ook gerust vol in het gezicht raken, zo heb ik ze het liefst (Taxi Driver, A Clockwork Orange, C’est Arrivé Près De Chez Vous).
Dit lijstje maakt ook duidelijk dat ik per definitie een kind van de jaren negentig en van het nieuwe millenium ben. Weinig klassiekers die diepe impressies nagelaten hebben, en nog zoveel meer schade in te halen. Het probleem is dat ik zo’n ‘anekdotische’ filmkijker ben. De films waarnaar ik wil kijken, staan altijd op de één of andere manier in verband met andere films die ik gezien heb (zo ligt Once Upon A Time in the West te blinken na het zien van Inglorious Basterds), de boeken of artikels die ik gelezen heb of de lofzangen van vrienden op bepaalde films. Dus dat gaat dan van obscuur tot platte commercie, van zwart-wit klassieker tot CGI-vehikel.
Ik vraag me ook af welke films ik over vijf of tien jaar in dit rijtje zou plaatsen. Zou ik bij dezelfde films blijven, of zouden er recente of oudere meesterwerkjes zijn die me opnieuw weten te raken?
